Środowisko
Nasz świat

Popioły konwencjonalne

17 października 2015

Popioły konwencjonalne Popioły konwencjonalne ze względu na ich właściwości mogą stanowić główny składnik spoiw budowlanych. Można je uważać za doskonały dodatek pucolanowy przy odpowiednim technologicznym podejściu odnośnie wyboru, wychodząc z ustalenia jego składu chemicznego, mineralogicznego i stopnia rozdrobnienia określonego przez powierzchnię właściwą. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Krzemionkowe popioły lotne powstające podczas spalania węgla kamiennego spełniają zazwyczaj wymagania norm PN-EN 197-1:2002 oraz PN-EN 450-1+A1:2009 i są najczęściej stosowane w technologii cementu i betonu. Zmielony do drobnego pyłu węgiel kamienny jest wdmuchiwany do paleniska kotła i spalony w temperaturze 1250- 1450oC. Z reguły skład chemiczny węgli kamiennych nie ulega większym wahaniom, stąd też różnice w składzie popiołów lotnych nie są znaczne. Popiół lotny krzemionkowy składa się głównie z kulistych, szklistych cząstek o średnicy (3-40 µm), pustych wewnątrz, koloru jasno lub ciemnoszarego. Z powodu niewielkiej zawartości tlenków wapnia w popiołach uzyskanych z węgla kamiennego, zachodzi konieczność aktywowania ich właściwości wiążących przez dodatek wapna lub gipsu. Uaktywnienie popiołów lotnych dokonuje się również przez krótkotrwałe przemielenie zwiększając ich powierzchnię właściwą. Wprowadzenie pucolany do cementów zmienia szereg ich właściwości użytkowych, a mianowicie: obniża ciepło hydratacji, zmniejsza szybkość narastania wytrzymałości, w początkowym okresie twardnienia, podwyższa wytrzymałości zapraw na działanie czynników agresywnych. Popioły lotne wapniowe z palenisk konwencjonalnych pochodzą ze spalania węgla brunatnego. Producentami tych popiołów są elektrownie rejonu konińskiego oraz elektrownia w Bełchatowie. Popioły lotne pochodzące ze spalania węgla brunatnego charakteryzują się bardziej złożonym składem mineralnym w porównaniu z popiołami lotnymi z węgla kamiennego.

1 vote, 7.00 avg. rating (83% score)

Kategorie: Źródła energi | Tagi: , ,

Granica

17 października 2015

Granica Granica to pojęcie wieloznaczne, które występuje w rożnych kontekstach w mowie potocznej i na płaszczyźnie kilku dyscyplin naukowych. Pojęcie granicy państwowej należy przede wszystkim do zakresu zainteresowania nauki prawa międzynarodowego jednak nie jest ono obce zarówno prawu administracyjnemu, jak i prawu karnemu. W słowniku języka polskiego określono granicę jako linię, która zamyka lub oddziela konkretną przestrzeń, linię oddzielającą terytorium jednego państwa od innych. W języku polskim można się spotkać z kilkoma synonimami granicy: linia graniczna, linia demarkacyjna, linia podziału, kordon, pas graniczny oraz rzadziej w tym znaczeniu pogranicze, strefa nadgraniczna. To niezwykłe nieruchomości, a zarazem osiągające szczyty budownictwo. Ale jaki wpływ ma architektura? W Nowej Encyklopedii Powszechnej PWN z 1993 roku definicja granicy brzmi następująco: „powierzchnia pionowa, która przechodzi przez linię graniczną wyznaczoną na powierzchni ziemi, oddzielającą terytorium jednego państwa od innych państw lub obszarów niczyich”. Podobnie definiują granice M. Baczwarow i A. Suliborski, jako „wyimaginowaną kurtynę, która przebiega pod kątem 90 stopni względem powierzchni ziemi, oddzielająca państwa i obszary bez określonej przynależności”. Bardziej ogólny charakter, wynikający z przesłanek prawnych, ma propozycja J. Barbaga według którego granice państwowe to: „linie styku dwóch suwerennych państw, oddzielające je równocześnie od siebie”.Podobne podejście, ale pozbawione „liniowości” granicy reprezentuje J.R.V. Prescott twierdząc, że granice oddzielają obszary należące do różnych podmiotów politycznych oraz R.J.G. Pounds, dla którego granice oddzielają suwerenność jednego państwa od suwerenności jego sąsiadów.

1 vote, 4.00 avg. rating (65% score)

Kategorie: Źródła energi | Tagi: , ,

Ergonomia

17 października 2015

Ergonomia Ergonomia bardzo często definiowana jest jako nauka i praktyka, której istotą jest przede wszystkim jest kształtowanie działalności wykonawczej człowieka, a przede wszystkim pracy – odpowiednio do jego fizjologicznych i psychologicznych właściwości. Z kolei najważniejszym zadaniem ergonomii jest optymalne i całkowite kształtowanie systemu pracy, zarówno poszczególnych jego elementów jaki i relacji między nimi, co oznacza zapewnienie wydajności pracy wykonywanej w warunkach nie tylko pełnego bezpieczeństwa, lecz pozwalających na wszechstronny rozwój pracownika – intelektualny, psychiczny i społeczny. Jeśli chodzi o optymalne warunki pracy to mogą one stworzyć możliwości, jak i motywacje zwiększania wydajności, dlatego, że bezpieczeństwo jest podstawowym warunkiem w procesie projektowania pracy, a kształtowanie takich warunków pracy wymaga wiedzy o niezawodności działania nie tylko układów technicznych, lecz także człowieka. W dzisiejszych czasach środowisko pracy jest miejscem, w którym spędzamy znaczną część swojego życia, a wykonywane przez nas czynności w pracy mające na celu przynieść nam, pracownikom zadowolenie i uczucie samorealizacji. To niezwykłe nieruchomości, a zarazem osiągające szczyty budownictwo. Ale jaki wpływ ma architektura? Wszelkie niebezpieczne zjawiska stają się więc przyczyną utraty zdrowia i chorób zawodowych pracowników – dzieje się tak, ponieważ bardzo często stres z jakim mamy do czynienia w pracy ma negatywny wpływ na nasze życie rodzinne. Kolejnymi czynnikami takich wypadków w pracy jest brak kultury organizacyjnej, zła organizacja pracowników, a na dodatek niewykorzystanie potencjału osobowościowego i zawodowego, nadmierne kary, zbyt trudne zadania do wykonania. Przybliżając cel pracy można go określić jako przybliżenie procedur związanych z bezpieczną pracą na stanowisku administracyjno – biurowym.

1 vote, 7.00 avg. rating (83% score)

Kategorie: Źródła energi | Tagi: , ,

Wysypisko

12 października 2015

Wysypisko W wysypisku gaz może migrować we wszystkich kierunkach. Może przenikać przez warstwy przepuszczalne w kierunkach poziomym i ukośnych, poruszać się pionowo w górę i w dół wzdłuż szczelin, otworów w wysypisku (w tym również wiertniczych), a także na styku warstw odpadów i czaszy wysypiska. Możliwe jest tworzenie się poduszek gazowych, stanowiących naturalne zbiorniki gazu. Poduszki takie są potencjalnymi przyczynami erupcji gazu w przypadku wzrostu jego ciśnienia złożowego lub znalezienia przez gaz ujść o niewielkiej średnicy. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Gaz może migrować z wysypiska kilkoma różnymi sposobami: przez warstwy przepuszczalne, pęknięcia i szczeliny, może wypełniać naturalne kawerny. Wędru¬je również drogami stworzonymi przez człowieka, takimi jak: szyby górnicze, sys¬temy kanalizacyjne, drenażowe, miejsca prowadzenia przewodów elektrycznych i rur. Może także rozpuszczać się w odciekach lub w wodach podziemnych i migro¬wać wraz z nimi na znaczne odległości, wydzielając się z roztworu w sprzyjających warunkach w najbardziej nieoczekiwanych miejscach. Może gromadzić się również pod pokryciami drogowymi, w fundamentach i piwnicach zabudowań. Migrujący gaz podlega procesom fizycznym i chemicznym. Ścieżki migracji gazu mogą się zmieniać w zależności od np. czasowego uszczelnienia powierzchni przez obfite opady deszczu lub śniegu, zmian w prze¬puszczalności warstw, którymi wędruje gaz, zmian w ciśnieniu atmosferycznym i wielu innych czynników. Ścieżki migracji można zaobserwować dzięki odorowi, który niesie ze sobą gaz, dźwiękom towarzyszącym wydobywaniu się gazu na powierzchnię bądź obecności pęcherzy, gdy gaz przechodzi przez wody powierzchniowe. Na drogi migracji gazu wskazuje również obumarła roślinność o zbrązowiałych lub zżółkłych częściach zielonych.

1 vote, 6.00 avg. rating (77% score)

Kategorie: Biomasa | Tagi: , ,

Formalność granic

12 października 2015

Formalność granic Formalność granic administracyjnych polega na wyznaczeniu obszaru o określonym prawie lokalnym i lokalnej władzy. Na przykład granice gminy wyznaczają zasięg obowiązywania lokalnego planu zagospodarowania przestrzennego, zasięg inwestycji realizowanych przez samorząd gminy, miejsce odprowadzania podatku gruntowego, itd. Podobnie formalny charakter będą miały granice parku narodowego, w którym obowiązują pewne ograniczenia i odpowiednie normy zachowań. Granice formalne muszą mieć zawsze charakter liniowy; w innym przypadku należałoby dopuścić istnienie węższych lub szerszych stref niczyich, w których nie obowiązują prawa i uzgodnienia na poziomie krajowym, regionalnym lub lokalnym. Oprócz granic formalnych mamy wielkie bogactwo granic nieformalnych (wirtualnych), oddzielających obszary spełniające pozaprawne kryteria różnicujące. Mogą mieć one charakter liniowy i strefowy. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Należą do nich na przykład granice regionów ekonomicznych, które prowadzimy na ogół wzdłuż granic administracyjnych lub państwowych. Zaznaczają one obszary, które istnieją (lub kształtują się) w naszym umyśle, ale brak ich w rzeczywistości. Istotą wyznaczenia granicy regionów ekonomicznych jest umowa grupy planistów lub naukowców co do wyboru cech różniących te regiony. Wszystkie lub prawie wszystkie granice o przebiegu strefowym mają charakter nieformalny. Podawana wcześniej za przykład granica występowania pszenicy jarej w rzeczywistości nie istnieje, a jej zaznaczenie nie ma bezpośredniego wpływu na życie. Taki sam charakter mają granice stref klimatycznych, granice cywilizacji, granice tundry, granice strefy podmiejskiej, granice jednostek fizycznogeograficznych, itp.

1 vote, 8.00 avg. rating (90% score)

Kategorie: Środowisko | Tagi: , ,

« Poprzednie