Środowisko
Nasz świat

Popioły konwencjonalne

17 października 2015

Popioły konwencjonalne Popioły konwencjonalne ze względu na ich właściwości mogą stanowić główny składnik spoiw budowlanych. Można je uważać za doskonały dodatek pucolanowy przy odpowiednim technologicznym podejściu odnośnie wyboru, wychodząc z ustalenia jego składu chemicznego, mineralogicznego i stopnia rozdrobnienia określonego przez powierzchnię właściwą. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Krzemionkowe popioły lotne powstające podczas spalania węgla kamiennego spełniają zazwyczaj wymagania norm PN-EN 197-1:2002 oraz PN-EN 450-1+A1:2009 i są najczęściej stosowane w technologii cementu i betonu. Zmielony do drobnego pyłu węgiel kamienny jest wdmuchiwany do paleniska kotła i spalony w temperaturze 1250- 1450oC. Z reguły skład chemiczny węgli kamiennych nie ulega większym wahaniom, stąd też różnice w składzie popiołów lotnych nie są znaczne. Popiół lotny krzemionkowy składa się głównie z kulistych, szklistych cząstek o średnicy (3-40 µm), pustych wewnątrz, koloru jasno lub ciemnoszarego. Z powodu niewielkiej zawartości tlenków wapnia w popiołach uzyskanych z węgla kamiennego, zachodzi konieczność aktywowania ich właściwości wiążących przez dodatek wapna lub gipsu. Uaktywnienie popiołów lotnych dokonuje się również przez krótkotrwałe przemielenie zwiększając ich powierzchnię właściwą. Wprowadzenie pucolany do cementów zmienia szereg ich właściwości użytkowych, a mianowicie: obniża ciepło hydratacji, zmniejsza szybkość narastania wytrzymałości, w początkowym okresie twardnienia, podwyższa wytrzymałości zapraw na działanie czynników agresywnych. Popioły lotne wapniowe z palenisk konwencjonalnych pochodzą ze spalania węgla brunatnego. Producentami tych popiołów są elektrownie rejonu konińskiego oraz elektrownia w Bełchatowie. Popioły lotne pochodzące ze spalania węgla brunatnego charakteryzują się bardziej złożonym składem mineralnym w porównaniu z popiołami lotnymi z węgla kamiennego.

Kategorie: Źródła energi | Tagi: , ,

Popiół lotny

24 września 2015

Popiół lotny Popiół lotny jest odpadem powstającym podczas spalania węgla kamiennego lub brunatnego. Norma PN-EN 197-1:2002 „Skład, wymagania i kryteria zgodności cementów powszechnego użytku” określa następująco popiół lotny: „popiół lotny jest otrzymywany przez elektrostatyczne lub mechaniczne osadzanie pylistych cząstek spalin z palenisk opalanych pyłem węglowym”. Popioły te stanowiące uciążliwy odpad zakładów energetycznych, są jednocześnie cennym surowcem w innych gałęziach przemysłu, m.in. w przemyśle materiałów budowlanych. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Podstawą do klasyfikacji i oceny jakości popiołów lotnych są następujące kryteria: skład chemiczny i jego stabilność, zawartość substancji amorficznej i krystalicznych składników mineralnych, uziarnienie popiołów, zawartość niespalonego węgla. Norma PN-EN 197-1 pozwala na produkcję czterech rodzajów cementów, w których popiół lotny stanowi jeden ze składników głównych. W pozostałych cementach popiół lotny może być wykorzystany jako składnik drugorzędny, a więc może zostać wprowadzony do cementu w ilości nie większej niż 5%. W popiołach lotnych niepożądane są ilości MgO, SO3, CaOw, straty prażenia oraz zawartość związków żelaza. Obecność zwiększonych zawartości magnetytu oraz hematytu może negatywnie wpływać na przebieg reakcji pucolanowej. Wysoka zawartość niespalonego węgla zwiększa wodożądność popiołów, a duże zawartości wolnego wapna mogą prowadzić do znacznego wzrostu objętości przy twardnieniu i tym samym powodować zmiany destrukcyjne w betonie. Podobne skutki mogą wystąpić przy zbyt dużej zawartości MgO. Normy niektórych krajów wprowadzają również ograniczenia co do ilości alkaliów w przeliczeniu na Na2Oeq.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Popioły fluidalne

16 września 2015

Popioły fluidalne Popioły fluidalne stanowią mieszaninę popiołu, produktów odsiarczania (m.in. siarczan wapnia w postaci anhydrytu II), aktywnego CaO, pewne ilości węglanu wapnia oraz znaczne ilości minerałów ilastych charakteryzujących się dużymi właściwościami pucolanowymi. Z tego też względu popioły z kotłów fluidalnych mogą być zastosowane jako substrat części gipsu używanego jako regulator czasu wiązania cementu oraz jako aktywny dodatek pucolanowy. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. To sprawia, że produkty hydratacji popiołów AFBC (przy braku szkodliwego „wapna martwo palonego”) zachowują stabilność przez długi okres czasu. Obecność powyższych składników powoduje, że konwencjonalne popioły lotne i popioły z palenisk fluidalnych znacznie różnią się właściwościami fizyko-chemicznymi oraz składem fazowym. Stosunkowo duże zawartości SO3 i CaO oraz wysokie straty prażenia sprawiają, że popioły fluidalne nie spełniają wymagań zgodnych z normą PN-EN 450-1+A1:2009 . Fakt ten utrudnia znacznie ich wykorzystanie, a tym samym powoduje powstawanie dużych składowisk, powodując zagrożenia dla środowiska i szereg innych uciążliwości. Informacji o możliwości wykorzystania popiołów z kotłów fluidalnych jest stosunkowo mało. Tlenki zawarte w popiołach, takie jak SiO2 i Al2O3 reagują z wodorotlenkiem wapnia powstającym podczas hydratacji cementu tworząc uwodnione krzemiany i glinokrzemiany wapnia o niskim stosunku molowym C/S. Wynikiem tych reakcji jest zmniejszenie się ilości Ca(OH)2, mało odpornego na korozję, przy jednoczesnym wzroście takich faz jak C-S-H i C-S-A-H, które są bardziej odporne na korozję niż wodorotlenek wapnia. Ważnym czynnikiem, od którego zależy wytrzymałość mechaniczna i odporność korozyjna jest bardzo wysoka powierzchnia właściwa popiołów uzyskiwanych z kotłów fluidalnych.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,