Środowisko
Nasz świat

Archiwum kategorii ‘Materiały budowlane’

Grunty

10 października 2015

Grunty Grunty składają się z różnych minerałów. Właściwości fizyczno-mechaniczne i chemiczne minerałów wchodzących w skład gruntów mają wpływ na ich właś¬ciwości. Na skład mineralny gruntów duży wpływ ma stopień ich rozdrobnienia. Skały lite składają się zwykle z minerałów o różnej odporności na wietrzenie. Na skutek wietrzenia ulegają one rozkruszeniu na bloki, głazy i okruchy o coraz drobniejszym uziarnieniu. Bloki, głazy i ziarna żwiru mają ten sam skład mine¬ralny co skały, z których powstały. Ziarna piasku zaś składają się z najodporniejszych na wietrzenie minerałów, takich jak kwarc lub krzemionka. Minerały ilaste odznaczają się warstwową budową krystaliczną. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Ich kryształy mają kształt blaszek. Zasadnicze warstwy w minerałach ilastych są utworzone z czworościanów krzemowo-tlenowych i ośmiościanów glinowo – tlenowo – wodoro – tlenowych lub magnezowo -tlenowo-wodorotlenowych. Warstwy czworościanów i ośmiościanów łączą się ze sobą w pakiety (dwu- i trójwarstwowe). W zależności od układu warstw w pakiecie powstają różne minerały ilaste, różniące się właści¬wościami. Grupa kaolinitu charakteryzuje się trwałością struktury, małą nasiąkliwością (90%) i ściśliwością oraz słabym pęcznieniem. Grupa montmorillonitu odznacza się wysoką nasiąkliwością (do 700%), dużym pęcznieniem i ściśliwoś¬cią oraz dużą zdolnością adsorpcyjną i wymianą jonową. Grupa illitu posiada właściwości pośrednie między montmorillonitem a kaolinitem. Grunty kamieniste powstały z twardych gatunków skał, są dobrym materiałem do budowy nasypów pod warunkiem, że są odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wody, temperatury Grunty żwirowe i piaszczyste (niegliniaste) są bardzo dobrym materiałem do budowy nasypów w każdych warunkach hydrogeologicznych (w obszarach zalewowych), ponieważ dobrze prze¬puszczają wodę i nie wskazują dużej zdolności do kapilarnego podciągania.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Składniki podstawowe

3 października 2015

Składniki podstawowe Oprócz składników podstawowych do mieszanki dodawane są dodatki w ilości większej niż 5% masy cementu. Dodawane są w celu polepszenia wybranych właściwości gruntu, uzupełnienia pylastych frakcji kruszywa lub zaoszczędzenia cementu: popioły lotne, pyły krzemionkowe, żużle wielkopiecowe, bentonit, mączki skalne, dodatki okruchowe, żywice syntetyczne. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Popiół lotny jako dodatek wpływa na poprawę urabialności mieszanki betonowej, zwiększenie odporności na agresywne środowisko siarczanowe, zmniejszenie ilości cementu w betonach o niskiej wytrzymałości i jednocześnie wymaganej dobrej urabialności, zwiększenie żaroodporność do 600 °C, obniżenie skurczu betonu, wzrost wodoszczelności oraz odporności na działanie mrozu, maleje również nasiąkliwość przy niezmienionej ilości cementu, wyraźnie spowalnia wiązanie betonu. Na właściwości popiołów lotnych znaczący wpływ ma: rodzaj węgla i sposób jego rozdrobnienia, rodzaj oraz konstrukcja paleniska, metoda wytrącania popiołów z gazów spalinowych oraz wiele innych czynników w efekcie których zmianom ulega kształt ziaren, ilość nie spalonego węgla, zawartość szkliwa. Dlatego też przyjmuje się następujące kryteria klasyfikacji popiołu: skład chemiczny i jego stabilność, uziarnienie, zawartość niedopalonego węgla. Biorąc pod uwagę wymienioną wyżej klasyfikacje wyróżnia się następujące grupy popiołów lotnych- popioły krzemianowe – otrzymywane są w elektrociepłowniach, przez mechaniczne lub elektrostatyczne wytrącanie popiołów z gazów odlotowych z kotłów opalanych miałem węgla kamiennego ich skład chemiczny budową zbliżony jest do składu wyprażonego łupka karbońskiego, który stanowi dominujący składnik niepalny węgli kamiennych. Otrzymywane są w wysokiej temperaturze spalania sięgającej 1600°C przez co charakteryzują się dużą zawartością substancji bezpostaciowej.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Materiały pucolanowe

1 października 2015

Materiały pucolanowe Materiały pucolanowe nazywane są mieszaniną żwirów i spoiwa (najczęściej wapno palone, pucolany, czasem iły), sporadycznie używany był już przez ludy starożytne. Pucolany zgodnie z definicją zawarta w normie PN-EN 197-1:2002 są to materiały pochodzenia naturalnego (P) lub przemysłowego (Q), glinokrzemianowe lub krzemianowe, albo stanowiące połączenie obu. Sama nazwa „pucolana” pochodzi od nazwy miejscowości Pozzuoli, gdzie już w starożytności zaczęto wydobywać popiół wulkaniczny. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Pucolany naturalne to zazwyczaj materiały pochodzenia wulkanicznego takie, jak popioły wulkaniczne, tufy, pumeksy, odwodniona opoka i inne. Z kolei do pucolan sztucznie wytwarzanych zalicza się głównie popioły lotne powstające w wyniku spalania węgla. Są to również odpady ceramiczne, wypalone gliny i łupki. Cechą charakterystyczną tych materiałów jest to, że po zarobieniu wodą nie twardnieją, ale drobno zmielone, w obecności wody, reagują w normalnej temperaturze z rozpuszczonym wodorotlenkiem wapnia. Materiały pucolanowe zawierają na ogół zbyt małą ilość wapna potrzebnego do zajścia reakcji pucolanowej. W tym celu konieczny jest dodatek Ca(OH)2 lub cementu, który stanowi źródło wodorotlenku wapnia. Cement jest to spoiwo hydrauliczne, które w wyniku procesu hydratacji daje zaczyn wiążący twardniejący oraz zachowujący swe właściwości również pod wodą. W zależności od rodzaju oraz przeznaczenia cementy mają zróżnicowany skład mineralogiczny. Głównymi składnikami cementów są wapienie, margle oraz gliny. Podział cementów powszechnego użytku: CEM I jest to cement portlandzki, jest to najczęściej stosowany cement w budownictwie, otrzymywany jest wapni, margli, gliny, kredy. Po przetworzeniu (wypaleniu) wymienionych surowców otrzymujemy spieczone bryłki o średnicy do 20 mm nazywanych klinkierem portlandzkim.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Popioły krzemionkowe

28 września 2015

Popioły krzemionkowe W skład popiołów krzemionkowych wchodzą takie składniki jak kwarc, hematyt, mulit. Charakteryzują się stosunkowo wysoką zawartością krzemionki, która może przekraczać nawet 20%. Co wpływa na dobrą aktywność pucolanową popiołów, dzięki czemu mogą być z powodzeniem stosowane jako dodatki pucolanowe do cementów i betonów, o czym świadczą przeprowadzone badania, popioły krzemionkowo – glinowe – otrzymywane są przy spalaniu węgli brunatnych, w których wiodącymi składnikami niepalnymi są minerały ilaste. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Charakteryzują się zawartością tlenku glinu oscylującą na poziomie ponad 30%, popioły krzemianowo-wapniowe – powstają w podczas procesu spalania węgla brunatnego, zawierają tlenek wapnia na przedziale 10 – 14% , w tym także w postaci niezwiązanej, popioły uzyskiwane w czasie odsiarczania spalin, procesu fluidalnego spalania. Powstałe w ten sposób popioły różnią się od popiołów powstałych w kotłach konwencjonalnych ponieważ proces spalania węgla przebiega w stosunkowo niskich temperaturach 850°C, w której nie powstają tlenki azotu oraz w obecności wapnia i dolomitu, który pozwala wiązać tlenki siarki. Pyły krzemionkowe zwane również mikrokrzemionką stosowane są od niedawna. Są odpadem przemysłu metalurgicznego przy produkcji krzemu metalicznego, żelazokrzemu i innych stopów krzemowych w piecach łukowo-oporowych. Powstają w efekcie redukcji kwarcu o wysokiej czystości, elementy częściowo zredukowanego kwarcu wydzielają się w postaci SiO w wyniku kontaktu z tlenem utlenia się do SiO2¬. Ilość tlenku krzemu jest proporcjonalna do ilości krzemu w stopie.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Popiół lotny

24 września 2015

Popiół lotny Popiół lotny jest odpadem powstającym podczas spalania węgla kamiennego lub brunatnego. Norma PN-EN 197-1:2002 „Skład, wymagania i kryteria zgodności cementów powszechnego użytku” określa następująco popiół lotny: „popiół lotny jest otrzymywany przez elektrostatyczne lub mechaniczne osadzanie pylistych cząstek spalin z palenisk opalanych pyłem węglowym”. Popioły te stanowiące uciążliwy odpad zakładów energetycznych, są jednocześnie cennym surowcem w innych gałęziach przemysłu, m.in. w przemyśle materiałów budowlanych. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Podstawą do klasyfikacji i oceny jakości popiołów lotnych są następujące kryteria: skład chemiczny i jego stabilność, zawartość substancji amorficznej i krystalicznych składników mineralnych, uziarnienie popiołów, zawartość niespalonego węgla. Norma PN-EN 197-1 pozwala na produkcję czterech rodzajów cementów, w których popiół lotny stanowi jeden ze składników głównych. W pozostałych cementach popiół lotny może być wykorzystany jako składnik drugorzędny, a więc może zostać wprowadzony do cementu w ilości nie większej niż 5%. W popiołach lotnych niepożądane są ilości MgO, SO3, CaOw, straty prażenia oraz zawartość związków żelaza. Obecność zwiększonych zawartości magnetytu oraz hematytu może negatywnie wpływać na przebieg reakcji pucolanowej. Wysoka zawartość niespalonego węgla zwiększa wodożądność popiołów, a duże zawartości wolnego wapna mogą prowadzić do znacznego wzrostu objętości przy twardnieniu i tym samym powodować zmiany destrukcyjne w betonie. Podobne skutki mogą wystąpić przy zbyt dużej zawartości MgO. Normy niektórych krajów wprowadzają również ograniczenia co do ilości alkaliów w przeliczeniu na Na2Oeq.

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

« Poprzednie