Środowisko
Nasz świat

Grunty

10 października 2015

Grunty Grunty składają się z różnych minerałów. Właściwości fizyczno-mechaniczne i chemiczne minerałów wchodzących w skład gruntów mają wpływ na ich właś¬ciwości. Na skład mineralny gruntów duży wpływ ma stopień ich rozdrobnienia. Skały lite składają się zwykle z minerałów o różnej odporności na wietrzenie. Na skutek wietrzenia ulegają one rozkruszeniu na bloki, głazy i okruchy o coraz drobniejszym uziarnieniu. Bloki, głazy i ziarna żwiru mają ten sam skład mine¬ralny co skały, z których powstały. Ziarna piasku zaś składają się z najodporniejszych na wietrzenie minerałów, takich jak kwarc lub krzemionka. Minerały ilaste odznaczają się warstwową budową krystaliczną. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Ich kryształy mają kształt blaszek. Zasadnicze warstwy w minerałach ilastych są utworzone z czworościanów krzemowo-tlenowych i ośmiościanów glinowo – tlenowo – wodoro – tlenowych lub magnezowo -tlenowo-wodorotlenowych. Warstwy czworościanów i ośmiościanów łączą się ze sobą w pakiety (dwu- i trójwarstwowe). W zależności od układu warstw w pakiecie powstają różne minerały ilaste, różniące się właści¬wościami. Grupa kaolinitu charakteryzuje się trwałością struktury, małą nasiąkliwością (90%) i ściśliwością oraz słabym pęcznieniem. Grupa montmorillonitu odznacza się wysoką nasiąkliwością (do 700%), dużym pęcznieniem i ściśliwoś¬cią oraz dużą zdolnością adsorpcyjną i wymianą jonową. Grupa illitu posiada właściwości pośrednie między montmorillonitem a kaolinitem. Grunty kamieniste powstały z twardych gatunków skał, są dobrym materiałem do budowy nasypów pod warunkiem, że są odporne na działanie czynników atmosferycznych, np. wody, temperatury Grunty żwirowe i piaszczyste (niegliniaste) są bardzo dobrym materiałem do budowy nasypów w każdych warunkach hydrogeologicznych (w obszarach zalewowych), ponieważ dobrze prze¬puszczają wodę i nie wskazują dużej zdolności do kapilarnego podciągania.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Środowisko a życie

7 października 2015

Środowisko a życie Gaz wysypiskowy jest potencjalnym źródłem energii odnawialnej. Na świecie działa już około 500 instalacji wykorzystujących gaz wysypiskowy do celów I gospodarczych, np. do produkcji energii elektrycznej, cieplnej, a nawet jako paliwo do napędu autobusów. Istotnym elementem jest również zbadanie lokalnego rynku pod względem możliwości sprzedaży energii w postaci elektryczności lub ciepła. Gdyby wyniki marketingu okazały się negatywne, wtedy instalacja odgazowania powinna być zrealizowana w części dotyczącej bezpieczeństwa samego wysypiska i przyległych terenów. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Zazwyczaj gaz wysypiskowy zawiera 40-60% objętościowych metanu i 60-40% obj. dwutlenku węgla. Inne gazu są obecne jedynie w małych (np. azot ok. 5%) lub śladowych ilościach (pozostałe z wymienionych związków). Oczywiście najcenniejszą własnością biogazu jest jego wartość energetyczna związana z zawartością metanu. Przyjmuje się, że średnia wartość opałowa gazu wysypiskowego wynosi ok. 20 000 kJ/m3 . Ze względu na to, że gaz ten jest cięższy od powietrza i przez to ma tendencję do gromadzenia się przy powierzchni, ważne są również inne jego cechy, a mianowicie: potencjalna eksplozywność, własności duszące, toksyczność, nieprzyjemny zapach. Gaz wysypiskowy różni się od innych biogazów zawartością ogromnej liczby śladowych substancji organicznych (do tej pory wykryto ok. 350). Skład gazu nie jest jednakowy na całym wysypisku. W zależności od miejsca pobrania próbki i głębokości mogą wystąpić różnice tak duże, jak między różnymi wysypiskami.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Kategorie: Środowisko | Tagi: , ,

Gaz wysypiskowy

3 października 2015

Gaz wysypiskowy Wysypisko można traktować jako swego rodzaju bioreaktor. Jest ono systemem otwartym, oddziałującym na otoczenie poprzez emisje do atmosfery, wód i gleby. Odpady składowane na wysypisku są mieszaniną materiałów organicznych i nieorganicznych o różnej wilgotności. Jeżeli zostaną stworzone odpowiednie warunki składowania tj. ugniatanie i przykrywanie warstwy odpadów ziemią lub innym obojętnym materiałem, to okres, w którym podlegają one działaniu tlenu i światła jest bardzo krótki, co stwarza warunki dla zachodzenia procesów rozkładu beztlenowego. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Rozkład ten jest następstwem szeregu spontanicznie zachodzących procesów fizycznych, chemicznych i biologicznych. Rozkład fizyczny polega na wymywaniu poszczególnych składników z odpadów i zmianie własności składników w wyniku rozkładu. Rozkład chemiczny na rozpuszczaniu składników w odciekach. Zachodzą również reakcje wytrącania osadów oraz procesy adsorpcji i desorpcji. Największy udział w procesach rozkładu ma jednak rozkład biologiczny. W wysypisku zachodzą procesy fermentacyjne, nie do końca jeszcze precyzyjnie poznane. Stadia tych procesów zostały określone w miarę dokładnie, natomiast ich mechanizmy są w dalszym ciągu słabo rozpoznane. Typowy model procesów fermentacyjnych, opracowany przez Farquahra i Roversa, a zmodyfikowany przez Reesa, wyodrębnia pięć podstawowych faz procesów chemicznych i biochemicznych prowadzących do produkcji gazu. Rozkład produkcji gazu w czasie opisywany jest kilkunastoma różnymi mode¬lami, z których najczęściej stosowanymi są modele szybkości stałej (najbardziej uproszczony), Sheldon-Arleta, Scholl-Canyon i EMCON-MGM. Typowy gaz wysypiskowy składa się z 45—65% (objętościowo) metanu, 34—45% dwutlenku węgla, niewielkich ilości wodoru, azotu, tlenu i śladowych ilości blisko 500 różnych związków organicznych.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Kategorie: Biomasa | Tagi: , ,

Składniki podstawowe

3 października 2015

Składniki podstawowe Oprócz składników podstawowych do mieszanki dodawane są dodatki w ilości większej niż 5% masy cementu. Dodawane są w celu polepszenia wybranych właściwości gruntu, uzupełnienia pylastych frakcji kruszywa lub zaoszczędzenia cementu: popioły lotne, pyły krzemionkowe, żużle wielkopiecowe, bentonit, mączki skalne, dodatki okruchowe, żywice syntetyczne. To budownictwo, nieruchomości, jak i architektura. Popiół lotny jako dodatek wpływa na poprawę urabialności mieszanki betonowej, zwiększenie odporności na agresywne środowisko siarczanowe, zmniejszenie ilości cementu w betonach o niskiej wytrzymałości i jednocześnie wymaganej dobrej urabialności, zwiększenie żaroodporność do 600 °C, obniżenie skurczu betonu, wzrost wodoszczelności oraz odporności na działanie mrozu, maleje również nasiąkliwość przy niezmienionej ilości cementu, wyraźnie spowalnia wiązanie betonu. Na właściwości popiołów lotnych znaczący wpływ ma: rodzaj węgla i sposób jego rozdrobnienia, rodzaj oraz konstrukcja paleniska, metoda wytrącania popiołów z gazów spalinowych oraz wiele innych czynników w efekcie których zmianom ulega kształt ziaren, ilość nie spalonego węgla, zawartość szkliwa. Dlatego też przyjmuje się następujące kryteria klasyfikacji popiołu: skład chemiczny i jego stabilność, uziarnienie, zawartość niedopalonego węgla. Biorąc pod uwagę wymienioną wyżej klasyfikacje wyróżnia się następujące grupy popiołów lotnych- popioły krzemianowe – otrzymywane są w elektrociepłowniach, przez mechaniczne lub elektrostatyczne wytrącanie popiołów z gazów odlotowych z kotłów opalanych miałem węgla kamiennego ich skład chemiczny budową zbliżony jest do składu wyprażonego łupka karbońskiego, który stanowi dominujący składnik niepalny węgli kamiennych. Otrzymywane są w wysokiej temperaturze spalania sięgającej 1600°C przez co charakteryzują się dużą zawartością substancji bezpostaciowej.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

Materiały pucolanowe

1 października 2015

Materiały pucolanowe Materiały pucolanowe nazywane są mieszaniną żwirów i spoiwa (najczęściej wapno palone, pucolany, czasem iły), sporadycznie używany był już przez ludy starożytne. Pucolany zgodnie z definicją zawarta w normie PN-EN 197-1:2002 są to materiały pochodzenia naturalnego (P) lub przemysłowego (Q), glinokrzemianowe lub krzemianowe, albo stanowiące połączenie obu. Sama nazwa „pucolana” pochodzi od nazwy miejscowości Pozzuoli, gdzie już w starożytności zaczęto wydobywać popiół wulkaniczny. Jak się ma tu budownictwo, nieruchomości, czy też architektura? Pucolany naturalne to zazwyczaj materiały pochodzenia wulkanicznego takie, jak popioły wulkaniczne, tufy, pumeksy, odwodniona opoka i inne. Z kolei do pucolan sztucznie wytwarzanych zalicza się głównie popioły lotne powstające w wyniku spalania węgla. Są to również odpady ceramiczne, wypalone gliny i łupki. Cechą charakterystyczną tych materiałów jest to, że po zarobieniu wodą nie twardnieją, ale drobno zmielone, w obecności wody, reagują w normalnej temperaturze z rozpuszczonym wodorotlenkiem wapnia. Materiały pucolanowe zawierają na ogół zbyt małą ilość wapna potrzebnego do zajścia reakcji pucolanowej. W tym celu konieczny jest dodatek Ca(OH)2 lub cementu, który stanowi źródło wodorotlenku wapnia. Cement jest to spoiwo hydrauliczne, które w wyniku procesu hydratacji daje zaczyn wiążący twardniejący oraz zachowujący swe właściwości również pod wodą. W zależności od rodzaju oraz przeznaczenia cementy mają zróżnicowany skład mineralogiczny. Głównymi składnikami cementów są wapienie, margle oraz gliny. Podział cementów powszechnego użytku: CEM I jest to cement portlandzki, jest to najczęściej stosowany cement w budownictwie, otrzymywany jest wapni, margli, gliny, kredy. Po przetworzeniu (wypaleniu) wymienionych surowców otrzymujemy spieczone bryłki o średnicy do 20 mm nazywanych klinkierem portlandzkim.

0.00 avg. rating (0% score) - 0 votes

Kategorie: Materiały budowlane | Tagi: , ,

« Poprzednie Następne »